انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟ – مشاوره تغذیه تلفنی


انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟

لوزالمعده انسولین و گلوکاگون را ترشح می کند. هر دو هورمون نقش مهمی در تعادل قند خون دارند. هنگامی که سطح یکی از این هورمون ها بیشتر یا کمتر از حد مطلوب باشد ، سطح قند خون ممکن است افزایش یا کاهش یابد. انسولین و گلوکاگون در کنار هم به ایجاد حالتی در بدن به نام هموستاز کمک می کنند که در آن وضعیت بدن ثابت می ماند. هنگامی که قند خون بیش از حد بالا باشد ، لوزالمعده انسولین بیشتری ترشح می کند. هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند تا قند خون را بالا ببرد. این تعادل به بدن کمک می کند تا انرژی کافی را برای سلول ها فراهم کند در حالی که از آسیب عصبی ناشی از سطح بالای قند خون جلوگیری می کند.

این مقاله عملکرد و فرایندهای انسولین و گلوکاگون و همچنین اثرات آن بر دیابت را شرح می دهد.

انسولین ، گلوکاگون و قند خون

انسولین و گلوکاگون بر سطح قند خون در بدن تأثیر می گذارد. بدن کربوهیدرات ها را از غذا به گلوکز تبدیل می کند که یک قند ساده است. گلوکز به عنوان یک منبع انرژی حیاتی عمل می کند.

سطح قند خون ، معیاری برای میزان استفاده بدن از گلوکز است.

اینها در طول روز متفاوت است. با این حال ، در بیشتر موارد انسولین و گلوکاگون این سطوح را در محدوده سالم نگه می دارند.

هنگامی که بدن گلوکز کافی را تبدیل نمی کند ، قند خون بالا می ماند. انسولین به سلولها در جذب گلوکز کمک می کند ، قند خون را کاهش می دهد و سلولهایی را که برای انرژی به گلوکز نیاز دارند ، تامین می کند.

هنگامی که سطح قند خون بسیار پایین است ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند. گلوکاگون به کبد کمک می کند گلوکز ذخیره شده را آزاد کند ، که باعث افزایش قند خون می شود.

سلولهای لوزالمعده مسئول ترشح انسولین و گلوکاگون هستند. لوزالمعده شامل بسیاری از این گروه های سلولی است. چندین نوع سلول در لوزالمعده وجود دارد ، از جمله سلول های بتا که انسولین را آزاد می کنند و سلول های آلفا که گلوکاگون را آزاد می کنند.

انسولین چگونه کار می کند؟

سلولها برای تامین انرژی به گلوکز نیاز دارند. با این حال ، اکثر آنها قادر به استفاده از گلوکز بدون کمک انسولین نیستند.

انسولین اجازه می دهد تا گلوکز به سلول ها برسد. گلوکز به گیرنده های انسولین در سلول های سراسر بدن متصل می شود و انسولین به ورود گلوکز به سلول کمک می کند.

سطوح پایین انسولین به طور مداوم در سراسر بدن در گردش است. وقتی قند خون بالا باشد ، علائم انسولین به کبد منتقل می شود. کبد گلوکز را جذب کرده و سپس آن را به مولکول دیگری به نام گلیکوژن تبدیل می کند.

هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، گلوکاگون به کبد دستور می دهد تا گلیکوژن و گلوکز را تبدیل کرده و سطح قند خون را به حالت طبیعی بازگرداند.

انسولین همچنین با انتقال اسیدهای آمینه به بهبود عضلات پس از آسیب کمک می کند. اسیدهای آمینه به ساخت پروتئین در بافت ماهیچه ای کمک می کند ، بنابراین وقتی سطح انسولین پایین است ، ماهیچه ها نمی توانند به درستی بهبود یابند.

گلوکاگون چگونه کار می کند؟

کبد برای تامین انرژی سلول ها در طول قند خون پایین ذخیره می کند. بد غذا خوردن و خوردن می تواند قند خون را کاهش دهد. به دلیل ذخیره گلوکز ، کبد تضمین می کند که سطح قند خون بین وعده های غذایی و در طول خواب شب ثابت می ماند.

هنگامی که قند خون کاهش می یابد ، سلول های پانکراس گلوکاگون ترشح می کنند. گلوکاگون به کبد کمک می کند تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کند و گلوکز خون را افزایش می دهد.

انسولین و گلوکاگون در یک چرخه عمل می کنند. گلوکاگون با کمک به کبد قند خون را افزایش می دهد ، در حالی که انسولین به سلول ها در استفاده از گلوکز کمک می کند ، که باعث کاهش قند خون می شود.

سطح مطلوب قند خون

عوامل متعددی از جمله مقاومت به انسولین ، دیابت و رژیم غذایی نامتعادل می توانند سطح قند خون را افزایش یا کاهش دهند. واحد استاندارد اندازه گیری قند خون میلی گرم در دسی لیتر (میلی گرم در دسی لیتر) است. محدوده مطلوب قند خون به شرح زیر است:

زمان

سطح قند خون (میلی گرم / دسی لیتر)

قبل از صبحانه

فرد بدون دیابت: 100

افراد مبتلا به دیابت: 130-70

دو ساعت بعد از شام

فرد بدون دیابت: کمتر از 140

افراد مبتلا به دیابت: کمتر از 180 نفر

وقت خواب

فرد بدون دیابت: 120

افراد مبتلا به دیابت: 150-90

A1C اندازه گیری است که تصویری از متوسط ​​گلوکز را در مدت زمان طولانی نشان می دهد. A1C برای افراد مبتلا به دیابت باید کمتر از 7 درصد و برای افراد بدون دیابت کمتر از 6 درصد باشد.

سطح قند خون چگونه بر بدن تأثیر می گذارد؟

انسولین و گلوکاگون تأثیر مستقیمی ندارند ، به ویژه در افرادی که قند خون بالا یا پایین دارند.

قند خون بالا

علائم قند خون بالا عبارتند از:

  • ادرار زیاد: کلیه ها سعی می کنند گلوکز اضافی را دفع کرده و به قند خون بالا واکنش نشان دهند.
  • تشنگی زیاد همراه با تکرر ادرار: هنگام تلاش برای تنظیم قند خون ، کلیه ها دچار کم آبی می شوند و احساس تشنگی زیادی می کنند.
  • احساس گرسنگی: قند خون بالا شما را فوراً گرسنه نمی کند. با این حال ، انسولین پایین اغلب باعث گرسنگی همراه با قند خون بالا می شود.

با گذشت زمان ، قند خون بسیار بالا می تواند منجر به علائم زیر شود:

  • کاهش وزن بدون دلیل مشخص
  • کاهش سرعت بازیابی
  • خارش و خشکی پوست
  • خطر عفونت را افزایش می دهد
  • سردرد
  • خواب آلودگی و عدم تمرکز
  • تاری دید
  • یبوست ، اسهال یا هر دو
  • اختلال نعوظ در مردان

قند خون پایین

تأخیر بین وعده های غذایی ، رژیم غذایی نامناسب ، برخی داروهای دیابت و برخی بیماری های خاص می تواند سطح قند خون را کاهش دهد.

علائم کاهش قند خون عبارتند از:

  • سرگیجه
  • ضربان قلب سریع
  • ضعف
  • خارش ، به ویژه در زبان ، لب ها ، بازوها یا پاها
  • گرسنگی همراه با حالت تهوع
  • ضعیف
  • سردرگمی و عدم تمرکز
  • تحریک پذیری

در صورت عدم درمان ، قند خون پایین می تواند منجر به تشنج یا از دست دادن هوشیاری شود.

انواع دیابت

دیابت زمانی ایجاد می شود که انسولین مثر نباشد یا بدن نتواند آن را تولید کند. این بیماری مشکلاتی در تنظیم قند خون ایجاد می کند.

انواع مختلفی از دیابت وجود دارد:

دیابت نوع 1

دیابت نوع 1 یک بیماری خود ایمنی است که اغلب در سنین پایین بروز می کند. به همین دلیل است که گاهی اوقات دیابت نوجوانان نامیده می شود.

این نوع دیابت شامل حمله سیستم ایمنی به سلول های بتا که انسولین را در لوزالمعده تولید می کنند ، می کند.

افراد مبتلا به دیابت نوع 1 اغلب قند خون بسیار بالایی را تجربه می کنند. سطح انسولین پایین است ، به این معنی که آنها نمی توانند مقدار زیادی گلوکز در جریان خون خود مصرف کنند.

دیابت نوع 2

دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت است و معمولاً به دلیل شیوه زندگی مانند چاقی پیشرفت می کند.

افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مقاومت به انسولین دارند ، این بدان معناست که بدن قادر به تولید انسولین کافی یا ناتوانی در استفاده بهینه از انسولین تولید شده نیست.

دیابت بارداری

دیابت حاملگی نوعی دیابت است که در برخی از زنان در دوران بارداری بروز می کند. هنگامی که یک زن باردار است ، جفتی که از نوزاد در حال رشد حمایت می کند ممکن است توانایی مادر در استفاده از انسولین را کاهش دهد. این منجر به مقاومت به انسولین می شود که علائم آن شبیه علائم دیابت نوع 2 است.

دیابت بارداری معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می رود. با این حال ، این یک عامل خطر برای دیابت نوع 2 در آینده است.

برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نیاز به نظارت بر سطح انسولین خود و کنترل قند خون خود از طریق رژیم غذایی و ورزش منظم دارند.

مترجم: سید حمیدرضا ناجی

منبع:

اخبار پزشکی

دیدگاهتان را بنویسید