شبکه اتریوم به سمت اثبات اجماع سهام حرکت می کند


به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک، اتریوم به عنوان قابل برنامه ریزی ترین بلاک چین، توان لازم را برای ارز دیجیتال اتریوم و هزاران اپلیکیشن غیرمتمرکز دیگر فراهم می کند.

هم اتریوم و هم بیت کوین به شما این امکان را می دهند که از ارز دیجیتال خود بدون دخالت واسطه هایی مانند بانک ها استفاده کنید.

با این حال، از آنجایی که اتریوم قابل برنامه ریزی است، می توان از آن برای ارسال بسیاری از دارایی های دیجیتال از جمله بیت کوین استفاده کرد.

البته، اتریوم برای چیزی بیش از پرداخت طراحی شده است. مشابه نرم افزار نصب شده بر روی رایانه های شخصی، کاربران می توانند برنامه های کاربردی خود را برای اجرا در بلاک چین اتریوم ایجاد کنند.

این اپلیکیشن های مبتنی بر اتریوم می توانند داده های شخصی افراد را ذخیره و انتقال دهند و تراکنش های مالی پیچیده را حل کنند.

به لطف محبوبیت فزاینده توکن‌های ناهمزمان و بخش مالی غیرمتمرکز، شبکه اتریوم در سال گذشته به طور تصاعدی رشد کرده است.

با توجه به اینکه بیشتر این پروژه ها بر روی بلاک چین اتریوم ساخته شده اند، پذیرش روزافزون آنها منجر به افزایش چشمگیر تعداد تراکنش های شبکه اتریوم و در نهایت مشکلات مربوط به آنها شده است.

مشکل اینجاست که با تراکنش‌های بیشتر، استخراج‌کنندگان اتریوم مجبور می‌شوند از قدرت محاسباتی بیشتری برای تأیید تراکنش‌ها استفاده کنند.

این افزایش قدرت محاسباتی باعث شده است که شبکه اتریوم انرژی زیادی مصرف کند که کاربران آن به اثرات زیست محیطی و پایداری شبکه اتریوم توجه داشته باشند.

برای درک بهتر این موضوع به این نکته توجه کنید که مصرف انرژی سالانه شبکه اتریوم برابر با مصرف انرژی کل جمعیت هلند در یک سال است و هر تراکنش شبکه اتریوم می تواند به اندازه انرژی مصرف کند. متوسط ​​خانوار آمریکایی در یک هفته کند

به همین دلیل است که توسعه دهندگان اتریوم قصد دارند بلاک چین را از مکانیزم اجماع اثبات کار به مکانیزم اجماع سهام منتقل کنند.

به طور کلی، در شبکه‌های غیرمتمرکز مانند بیت‌کوین و اتریوم، کاربران با استفاده از الگوریتم‌های اجماع (اثبات کار و اثبات سهام) تراکنش‌های موجود را تأیید می‌کنند و امنیت و دقت عملکرد آنها را فراهم می‌کنند. با این حال، این دو روش تفاوت های قابل توجهی دارند.

Proof of Work یک مکانیسم اجماع غیرمتمرکز است که اعضای شبکه را ملزم می کند تا با حل معماهای پیچیده ریاضی از خراب شدن جلوگیری کنند.

مکانیسم اثبات کار به طور گسترده در استخراج ارزهای دیجیتال، اعتبارسنجی تراکنش‌ها و استخراج توکن‌های جدید استفاده می‌شود.

به دلیل این روش، بیت کوین و سایر تراکنش های ارزهای دیجیتال بدون نیاز به شخص ثالث قابل اعتماد به صورت همتا به همتا پردازش می شوند.

استخراج‌کنندگانی که با استفاده از این روش در شبکه‌های غیرمتمرکز شرکت می‌کنند، به‌خاطر کاری که انجام داده‌اند و انرژی مصرف‌شده توسط شبکه پاداش می‌گیرند.

با این حال، مشکل اصلی مکانیسم Proof of Work این است که اگر شبکه‌هایی که استفاده می‌کنید بخواهند مقیاس شوند، به قدرت زیادی نیاز دارند که تنها با افزودن ماینرهای بیشتر به شبکه امکان‌پذیر است.

در عوض، مکانیسم اجماع اثبات سهام به هیچ سخت افزار، سخت افزار یا مصرف انرژی نیاز ندارد. در این روش کاربرانی که می خواهند تراکنش ها را تایید کنند، توکن شبکه مورد نظر را خریداری کرده و به شبکه اختصاص می دهند.

در دنیای بلاک چین، به این کار staking می گویند. این افراد برای توکن ها یا اشتراک هایی که در شبکه قرار می دهند پاداش می گیرند.

در مکانیسم اجماع اثبات سهام، سازندگان بلوک توسط یک الگوریتم خاص بر اساس نمادهای سهام انتخاب می شوند.

ضمناً در روش Proof of Work، اولین ماینری که پازل هر بلوک را حل می کند، پاداش خود را دریافت می کند.

در نتیجه برخلاف روش Proof of Stake، ماینرها با یکدیگر رقابت می کنند. با استفاده از PoW (Proof of Work Consensus)، هکرها باید ۵۱ درصد از قدرت محاسباتی را برای اضافه کردن یک بلوک مخرب به شبکه داشته باشند.

علاوه بر این، در روش اثبات سهام، عملاً استفاده از حمله ۵۱ درصدی برای هکرها غیرممکن است.

در این نوع حمله، هکرها ۵۰ درصد از قدرت شبکه را در اختیار گرفته و از آن سوء استفاده می کنند.

البته شبکه هایی مانند بیت کوین که دارای هش ریت بالایی هستند تا حد زیادی از این نوع حملات در امان هستند، اما شبکه هایی مانند اتریوم کلاسیک که اندازه کوچکتری دارند چندین بار آسیب دیده اند.

با این حال، این نوع حمله در بلاک چین های Proof of Stake بسیار بعید و تقریبا غیرممکن است.

باید گفت که این روش انتقادات خاص خود را دارد. یکی از معایب روش اثبات سهام این است که هر چه سرمایه گذار توکن های بیشتری سرمایه گذاری کند، پاداش بیشتری دریافت می کند.

در نتیجه، سرمایه گذاران بزرگی که می توانند اتریوم بیشتری بخرند، سود بیشتری خواهند داشت و سود سرمایه گذاران کوچکی که قدرت خرید کمتری دارند، کاهش می یابد.

از سوی دیگر، هرچه سرمایه گذاران و توکن های بیشتری روی هم قرار گیرند، مبلغ پاداش کمتری دریافت خواهند کرد.

با این حال، اگر شبکه اتریوم بتواند به مکانیزم اثبات سهام حرکت کند، به اهداف خود دست خواهد یافت، مقیاس پذیری را بهبود می بخشد، تمرکز را کاهش می دهد و انرژی کمتری مصرف می کند.

اگرچه این رویداد چندین بار به تعویق افتاده و تاریخ دقیق آن مشخص نیست، استخراج کنندگان اتریوم به شدت نگران سرمایه ای هستند که برای خرید تجهیزات خود صرف کرده اند.

بسیاری از آنها نگران جابجایی اتریوم هستند و نمی دانند با این تجهیزات چه کنند. کارشناسان صنعت کریپتوکارنسی گفته اند که ماینرها دو گزینه نخواهند داشت.

روش اول فروش تجهیزات و خرید اتریوم با سرمایه و سرمایه گذاری آنهاست. اگرچه این روش منطقی به نظر می رسد، اما در عمل چندان آسان نیست. زیرا یافتن خریدار برای استخراج کننده ها و پردازنده های گرافیکی اتریوم به خصوص در کشورهای کوچک بسیار دشوار است.

از طرف دیگر، ماینرها می توانند از سخت افزار خود برای استخراج آلتکوین های دیگر استفاده کنند.

Raven Coin، Ethereum Classic، Ergo، Conflux و Fiero از جمله ارزهای دیجیتالی هستند که در این زمینه قابل استفاده هستند.

در هر صورت، ماینرها باید آلتکوین مورد نظر خود را به طور خاص بررسی کنند تا دچار ضرر نشوند.

منبع: فینوپیا