داو چیست و چه اهمیتی در معاملات مالی دارد


به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک، DAO ها که در فارسی به «سازمان های خودمختار غیرمتمرکز» معروف هستند، قوانین رمزگذاری شده دارند، توسط اعضا کنترل می شوند و تحت تأثیر دولت مرکزی نیستند.

از آنجایی که قوانین این سازمان ها مدون است، نیازی به هیچ مدیری ندارند و درگیر مشکلات بوروکراتیک یا موانع سلسله مراتبی نیستند.

به طور کلی، بیشتر بازیگران صنعت بلاک چین از بیت کوین به عنوان اولین DAO کاملاً کاربردی یاد می کنند. از آنجایی که قوانین برنامه ریزی شده خاصی دارد، به طور مستقل عمل می کند و مسائل آن از طریق یک پروتکل اجماع هماهنگ می شود.

البته همه DAO های ایجاد شده پس از بیت کوین به اندازه بیت کوین موفق نیستند. معروف ترین شکست DAO در صنعت بلاک چین DAO بود.

این شرکت یکی از اولین تلاش‌های بازیگران بازار ارزهای دیجیتال برای ایجاد یک شبکه مالی غیرمتمرکز برای تامین مالی جمعی بود.

متأسفانه کد DAO پس از مدتی هک شد و هکرها موفق به سرقت ۶۰ میلیون دلار ارز دیجیتال اتریوم شدند. این هک و سرقت جنجال های زیادی را در بین سرمایه گذاران اتریوم ایجاد کرد.

بحث های فوق ادامه یافت تا زمانی که وجوه دزدیده شده از طریق فرآیندی به نام فورک به صاحبان واقعی خود بازگردانده شد و بلاک چین اتریوم به فورک های جداگانه (اتریوم و اتریوم کلاسیک) تقسیم شد.

هک سازمان مذکور اعتماد بسیاری از سرمایه گذاران را از بین برد، اما با انفجار بخش مالی غیرمتمرکز در سال ۲۰۲۰، توجه و علاقه بسیاری از مردم به نرم افزار معیوب بازگشت.

از آنجایی که تراکنش‌های مالی و قوانین دائو در بلاک چین ثبت می‌شوند، نه تنها اشخاص ثالث نیاز به مشارکت در تراکنش‌های مالی دارند، بلکه اجرای این تراکنش‌ها از طریق قراردادهای هوشمند بسیار ساده‌تر شده است.

قدرت دائو به قرارداد هوشمند او بستگی دارد. قرارداد هوشمند نشان دهنده قوانین سازمان های مستقل غیرمتمرکز است و فرآیند ذخیره سازی آنها را تسهیل می کند.

هیچ کس نمی تواند قوانین قراردادهای هوشمند را بدون توجه اعضای جامعه بلاک چین تغییر دهد، زیرا DAO ها شفاف و عمومی هستند.

در مقایسه با شرکت های سنتی، DAO ها سازمان های دموکراتیک هستند. همه اعضای سازمان خودمختار غیرمتمرکز باید در مورد هر تغییری که باید اجرا شود رای دهند.

در همین حال، در شرکت های سنتی، تغییرات توسط یک طرف انحصاری (بسته به ساختار شرکت) انجام می شود.

تامین مالی برای DAO ها عمدتا بر اساس جذب سرمایه اندک از اعضایی است که توکن صادر می کنند.

حاکمیت DAO بر اساس جامعه است، از سوی دیگر، حاکمیت شرکتی سنتی بیشتر به مدیران عامل، هیئت مدیره و سرمایه گذاران فعال آن وابسته است.

فرآیندها و تراکنش‌های DAO کاملاً شفاف است، اما فرآیندهای شرکت‌های سنتی خصوصی است و فقط سازمان می‌داند که چه اتفاقی می‌افتد.

DAO ها برای اهداف بسیاری مانند سرمایه گذاری، کارهای خیریه، تامین مالی، استقراض یا خرید توکن های غیر فیزیکی (NFT) بدون هیچ واسطه ای استفاده می شوند.

برای مثال، یک سازمان غیرمتمرکز و خودمختار می‌تواند کمک‌های مردمی را از سراسر جهان بپذیرد و اعضای آن می‌توانند تصمیم بگیرند که این کمک‌ها چگونه خرج شود.

آیا این امکان وجود دارد که مردم تنها با استفاده از ارز دیجیتال در یک سازمان مبتنی بر اینترنت، آهنگ یک هنرمند مشهور را به اشتراک بگذارند؟

در سال ۲۰۲۱، سازمان غیرمتمرکز جنی DAO توانست توکن آهنگ غیر مترادف استیو آئوکی و ۳LAU را بخرد و بخشی از مالکیت آنها را بگیرد.

اعضای DAO می‌توانند خرید توکن‌های بدون پاداش را کنترل کنند و قراردادهای هوشمند پروتکل منحصربه‌فرد را که مخصوص نگهداری این توکن‌ها هستند، کنترل کنند.

DAO های مختلف از مدل های مختلفی برای شناسایی اعضای خود استفاده می کنند. متداول ترین روش موجود، عضویت مبتنی بر توکن حاکمیتی است که نیازی به مجوز ندارد و صرفاً به توکن مذکور متکی است.

توکن های مستقل را می توان به راحتی در یک صرافی غیرمتمرکز معامله کرد.

برخی از توکن ها را نیز می توان با ارائه نقدینگی یا استفاده از روش اجماع اثبات کار به دست آورد. این روش معمولا برای کنترل پروتکل های غیرمتمرکز استفاده می شود.

مدل عضویت دوم مبتنی بر سهام است. دائوهایی که از این مدل استفاده می کنند به مجوز بیشتری نسبت به مدل اول نیاز دارند، اما هنوز کاملاً باز است.

هر عضو بالقوه می تواند پیشنهادی برای پیوستن به این نوع دائو ارائه دهد و در ازای آن ارزشی را در قالب توکن یا کار ارائه دهد. سهام یک عضو نشان دهنده قدرت رای و مالکیت اوست.

این مدل معمولاً برای سازمان های مردم محور مانند موسسات خیریه، گروه های کارگری و باشگاه های سرمایه گذاری استفاده می شود.

آخرین مدل عضویت مبتنی بر شهرت است. شهرت وسیله ای برای نشان دادن مشارکت و اعطای قدرت رای در سازمان های مستقل غیرمتمرکز است.

برخلاف عضویت مبتنی بر توکن یا سهام، DAOهایی که از مدل عضویت مبتنی بر شهرت استفاده می کنند، مالکیت را به همه شرکت کنندگان خود منتقل نمی کنند. شهرت قابل خرید، انتقال یا واگذاری نیست.

اعضای دائو باید از طریق مشارکت شهرت کسب کنند. مدل مبتنی بر شهرت راهی برای پیاده‌سازی و احتمالاً انتخاب سیاست‌هایی است که به شهرت شرکت‌کنندگان Dow بستگی دارد.

شهرت افراد به صورت سیستماتیک و از طریق یک سیستم اطلاعات دیجیتال مناسب که معیارهای شهرت را محاسبه کرده و در دسترس همگان قرار می دهد، تعیین می شود.

در حال حاضر، بلاک چین اتریوم پایه و اساس ایده آل برای دائو است. بلاک چین توزیع شده و پایدار است تا سازمان های مستقل غیرمتمرکز بتوانند به آن اعتماد کنند.

علاوه بر این، حتی دارندگان قرارداد هوشمند در بلاک چین اتریوم نیز نمی توانند کد خود را پس از فعال شدن تغییر دهند.

این ویژگی به DAO ها اجازه می دهد تا طبق قوانین برنامه ریزی شده با آنها اجرا شوند.

قراردادهای هوشمند می توانند وجوه مختلفی را ارسال و دریافت کنند و برای مدیریت وجوه نیازی به واسطه های مورد اعتماد ندارند.

اعضای جامعه اتریوم ثابت کرده اند که بیشتر در مورد همکاری هستند تا رقابت. این موضوع باعث شد تا بهترین شیوه ها و سیستم های پشتیبانی به سرعت در این پلتفرم توسعه و توسعه یابد.

منبع: فینوپیا